| تبليغات | X |
|
امام علی علیه السلام می فرمایند: مواظب افکارت باش که گفتارت می شود. مواظب گفتارت باش که رفتارت می شود. مواظب رفتارت باش که عادتت می شود. مواظب عادتت باش که شخصیتت می شود. مواظب شخصیتت باش که سرنوشتت می شود.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم آبان 1385ساعت 12:16 توسط شکوه شریفی
|
پيام مرجع عظيم الشأن آية الله العظمي فاضل لنکراني به دنبال اهانت مطبوعات غربي به ساحت پيامبر عظيم الشأن اسلام
در ايّام عزاداري سالار شهيدان اباعبدالله الحسين (ع)، مسلمانان عالم و امّت پيامبر اکرم (ص) مصيبت مضاعفي را پيدا نمودند. 13/11/84 - سوم محرم الحرام 1427 |
|
علي مولاي مظلومان عالم |
|
|
بگو از نارفيقان چون بنالم | |
|
از آن شامي که سر در چاه کردي |
|
|
مرا از درد خويش آگاه کردي | |
| طنين ناله در افلاک افتاد | |
| تمام آسمان بر خاک افتاد | |
| پر و بال تو ((زهرا)) را شکستند | |
| تو را با ريسمان فتنه بستند | |
| کدامين شب از آن شب تيره تر بود | |
| که زهرا حايل ديوار و در بود | |
| زمان بر سينه خود سنگ مي کوفت | |
| زمين از داغ زهرا شعله ور بود | |
| تو مي ديدي ولي لب بسته بودي | |
| که آيين محمد در خطر بود؟ | |
| ندانستم که در چشم حقيقت | |
| کدامين مصلحت مد نطر بود | |
| گلويت استخواني اتشين داشت | |
| که فريادت فقط در چشم تر بود؟ | |
| فداي تيغ عريان تو گردم | |
| کسي آيا زتو مظلوم تر بود؟ | |
| مه خورشيد طلعت کيست؟ زهرا | |
| چراغ شعله خلقت کيست ؟ زهرا | |
| پس از زهرا علي بي همزبان شد | |
| اسير امتي نامهربان شد | |
| علي تنهاست در يک قوم گمراه | |
| زبانش را که مي فهمد به جز چاه | |
| پس از او کيسه نان و رطب کو | |
| صداي ناله هاي نيمه شب کو | |
| خدايا کاش آن شب بي سحر بود | |
| که تيغ ابن ملجم شعله ور بود | |
| اذان گفتند و ما در خواب بوديم | |
| علي تنها به مسجد رهسپر بود | |
| در آن شب تا قمر در عقرب افتاد | |
| غم عالم به دوش زينب افتاد | |
| فدک شد پايمال نانجيبان | |
| علي لرزيد و در تاب و تب افتاد | |
| يقين دارم به جرم فتح خيبر | |
| فدک در دست ال مرحب افتاد | |
| علي جان کوفيان غيرت ندارند | |
| که فرمان تو را گردن گذارند | |
| علي جان کوفيان با کياست | |
| جدا کردند دين را از سياست | |
| بنام دين سر دين را شکستند | |
| دو بال مرغ امين را شکستند |
مي داني اي دوست عزيز : من هم حرفهاي تو را مي پذيرم . اما جنگ و شور و حماسه بخشي از زندگي انسان است . چيزهاي ديگري هم هستند که آدمي بايد به آنها هم توجه کند. يک الگوي کامل , بايد در ان زمينه ها هم حرف براي گفتن داشنه باشد. اينطور نيست ؟
حتما همينطور است و من به تو مي گويم که امير المومنين در آن موارد هم , الگويي قابل قبول و کامل ارايه مي دهد . آخر تو درباره زندگي اميرامومنين چه فکر کرده اي؟
فکر مي کني تمام زندگي حضرت علي (ع) در جنگ و عبادت خلاصه شده؟
يعني اينطور نبوده است !؟
نه که نبوده است ! حضرت علي (ع) , مردي خوش رو و خندان بوده اند . هميشه تبسم بر لب داشته اند که دل مومنان را شاد مي کرده است . ايشان تفريح هم مي کرده اند. منتها تفريح در ديدگاه امام علي (ع) ولگردي و اتلاف وقت يا روز را به شب رساندن نبود؟
پس تفريح علي (ع) چگونه بود؟
علي (ع) کار را تفريح مي دانست
تفريح او را , مسافرت ,کمک به ديگران ,تحصيل و تدريس , سرودن , نوشتن , حفظ و قرائت قران , مباحثه , نگريستن به طبيعت و ورزش تشکيل مي داد . پرداختن به ورزشهاي شمشير بازي , پرتاب نيزه , اسب سواري , کشتي , وزنه برداري و شرکت در مسابقات ورزشي هم براي ايشان جنبه تفريح داشته است
چقدر جالب بوده است ! احتمالا به دليل همين ديدگاه اميرالمومنيننسبت به تفريح و زندگي بوده است که اگر سرتاسر زندگي شان را مرور کنيم , لحظه اي توقف و سکون در ان نمي يابيم. گويي حتي يک لحظه هم با لحظه قبلي اش مشابه نبوده است و درست بدليل همين ديدگاه بود که شوخي و خنده هم در سيره مولاي متقيان شکل ديگري داشت
امير المومنين اهل شوخي و مزاح بود. اما نه شوخي هاي زننده و بي مزه ! بلکه مزاح هاي معنادار و آموزنده
هر گاه يکي از ياران و دوستانش را گرفته مي ديد با شوخي او را خوشحال مي کرد تا اندکي از اندوهش کم شود. از همه مهمتر اينکه شادي علي (ع) هنگامي بود که يک کافر , مسلمانمي شد. جنگي به پيروزي ختم مي شد , غذايي به فقير مي رساند , دل غمديده اي را شاد مي کرد , مشکلي را از کسي مرتفع مي کرد و کودک يتيمي را ذوق زده مي نمود
نکته ديگر هم اين بود که مولاي متقيان در شوخي هايش مراقب و محافظ حدود شرعي بود تا حتي به شوخي دروغ نگويد , دل مومني را نشکند و يا با زن و دختر نامحرمي , شوخي نمايد
علي(ع) نو ع ارتباط با زنان و دختران
به طور مثال همين چگونگي ارتباط داشتن با زنها و دخترهاي نا محرم در جامعه , يکي از معضلات امروز ما جوانهاست.بخاطر اينکه نه الگوي مناسبي در مورد ان ارائه شده و نه ديدگاه دين در مورد آن به خوبي مشخص و تبيين شده است. تازه , تندروي ها و کج روي هاي گروهها و طبقات گوناگون در مرحله عمل را هم به آن اضافه کن
اگر به سيره اميرالمومنين دقت کني , مي بيني که حضرت , در سنين جواني با زنان سالخورده سلام و احوالپرسي مي نمود ولي با دختران و زنان جوان نه ! حتي سلام هم نمي کرد . در حاليکه پيامبر در همان زمان با زنان و دختران جوان هم سلام و احوالپرسي مي کردند چون زماني که علي (ع) 20 ساله و در عنفوان جواني چنين عمل مي نمود , پيامبر اکرم قريب 50 سال از عمر شريفشان مي گذشت. بنابراين از آنجا که احتمال پيش امدن گناه دست کم براي طرف مقابل دور از ذهن نبود , علي (ع)اين تربيت شده مکتب پيامبر به عنوان يک جوان سعي داشت مسائل ارتباطي و حدود بين دختر و پسر و به عبارتي زن و مرد را مراعات کند. هر چند وجود نازنين آن حضرت مبراو پاکيزه از هرگونه آلودگي بود
از طرفي پيامبرسه دختر جوان به نامهاي زينب , ام کلثوم و فاطمه در خانه داشتند , بااينکه علي(ع)از کودکي به اين خانه رفت و آمد داشتند , اما در اين رفت و امدها نهايت دقت را بعمل مي آوردند. درحالي که همين علي (ع) در دوران خلافتش وقتي که حدود 60 سال سن داشت و همسر شهيدي را نياز به کمک ديد به ياري او شتافت
پس در ارتباط با افراد نامحرم , چيزي که بيش از همه اهميت دارد
نيت و انگيزه طرفين و از همه مهمتر عدم امکان وجود مفسده در اين ارتباط براي هر دو نفر است
ياري رساندن به نيازمند و در طلب رضاي خدا آنهم در حد ضرورت مطلوبست و ليکن اين سيره جدايي از بهانه جويي براي آشنايي و استمتاعات و لذت جويي و هرگونه آلودگي ديگر است
به راستي كه كسي چون حضرت علي (ع) , در سنين جواني اش و در ريزترين حرکات و رفتارهايش بهترين الگوي نسل جوان ماست
جواني علي (ع) الگويي براي جوانان
مي گويند بايد از حضرت علي (ع) الگو بگيريم! اما چگونه؟!... من يک جوان هستم! يک جوان با خصوصيات خاص دوران جواني! يک جوان با شور و نشاط خاص اين دوران که به خنده و تفريح , به شور و احساست نياز دارد و الگویی که مرا به شور آورد
با تمام اين حرفها , باز هم الگو براي تو و براي همه , مولاي متقيان است : و بخصوص جواني شان
بله! خود امير المومنين در جواني شان , الگو داشته اند. الگويشان نيز پيامبر بوده است . از علي (ع) از شش سالگي همراه و همراز پيامبر و در خانه ايشان زندگي مي کرده اند و در همه امور زندگي شان , حتي جزيي ترين مسايل هم به پيامبر اقتدا مي نمودند يعني خود ايشان هم از يک انسان کامل و والاي ديگر الگو مي گرفته اند
اما چگونه؟
پيامبر اکرم (ص) و علي(ع) همواره با هم بودند. از هنگام عبادت و خلوت در غار حرا گرفته تا مراحل مختلف دعوت خويشان دعوت عمومي در خانه خدا و حتي سفرههاي تبليغي پيامبر. علي (ع) هميشه اول صبح به ديدار پيامبر مي رفت و آنگاه يکديگر را شاداب در آغوش مي کشيدند و احوال هم را مي پرسيدند . آندو بزرگوار اوقات زيادي از شبانه روز را در کنار هم به کار و تلاش مي پرداختند و گاه علي (ع) خالصانه عرق از پيشاني پيامبر پاک مي کرد و ايشان صميمانه از او تشکر مي نمود
علي (ع) خود در اين باره مي فرمايد : (( پيامبر (ص) مرا در دامان خود پروريد. من کودک بودم , پيامبر مرا چون فرزند خود درآغوش گرمش مي فشرد و در استراحتگاه مخصوص خود جاي مي داد... هرگز نيافت که من دروغي بگويم و در کردار من اشتباهي رخ دهد. من همچون بچه شتري تازه که پيوسته به دنبال مادرش هست , دنبال او مي رفتم . او هر روز نکته اي تازه اي از اخلاق براي من آشکار مي ساخت و مرا فرمان مي داد که در خط او حرکت کنم . ان حضرت مدتي از سال در کوه حرا به سر مي برد و کسي جز من او را نمي ديد... من نوروحي و رسالت را مي ديدم و بوي خوش و دل انگيز نبوت را احساس مي کردم ... موقعيتي که من در محضر رسول الله داشتم براي هيچ کس نبود))ـ
بسيار خوب!تمام اين حرف ها درست ! اما حضرت علي (ع) , پيامبر را مي ديده اند و وجود ايشان را لمس مي کرده اند و به ايشان اقتدا مي کرده اند اما من چه که حضرت علي (ع) را نمي بينم , چگونه مي توانم از ايشان الگو بگيرم !؟
تاريخ که روح , افعال و رفتار اميرالمومنين را ديده و نقل کرده است . از او استفاده کن ! از ديدگان تاريخ!؟
شجاعت , جوانمردي و شورمندي حضرت علي (ع)
آري ! مگر تو نمي گفتي الگويي مي خواهي که تو را به شور بياورد . آنچه مي تواند يک جوان را به شور بياورد , ديدن حماسه آفريني ها و شورمندي هاي کسي است که به او علاقه مند است . حال چه کس ديگري را سراغ داري که به اندازه اميرالمومنين , حماسه آفريده باشد
در همان کودکي که مصادف بود با آغاز بعثت پيامبر , کودکان به تحريک مشرکان پيامبر را آزار مي دادند و سنگ مي پراندند, با شجاعت از اطراف پيامبر دور مي کرد . چه کسي , شب را در بستري پر خطر بجاي ديگري , بجاي محبوبش خوابيده و از آن شب بعنوان لذت بخش ترين شب عمرش ياد کرده است ؟ مگر رشادت هاي امير المومنين در جنگ بدر را نشنيده اي؟ آن هنگام او فقط 25 سال داشته است و به گفته مورخين نيمي از کشته شدگان اين جنگ با ضرب مشير علي (ع) از پاي درامده بودند. مي داني در جنگ احد زماني که علي (ع) 26 سال داشت , آنجا که در همان اوايل جنگ 9 پرچمدار لشگر دشمن را به خاک انداخت و بعد هنگامي که پيامبر در خطر محاصره بود پروانه وار به دور آن حضرت مي چرخيد و از وجود مبارکشان محافظت مي کرد همه مردم چه ندايي را از آسمان شنيدند
لا فتي الا علي , لا سيف الا ذولفقار
علي از همه جوان ها بهتر است و ذوالفقار او از همه شمشيرها برنده تراست
اما جنگ خندق و شجاعت بي همتاي علي (ع) و داوطلب شدن ايشان جهت مبارزه با عمروبن عبدو يکي از نيريمند ترين مردان عرب آري همانجا بود که پيامبر به واسطه اخلاص علي (ع) در اين مقابله بي نظير فرمود
ضربه علي يوم الخندق , افضل من عباده ثقلين
به راستي که چنين جمله اي در وصف هيچ دلير مرد ديگري بيان نشده ! در ان زمان امير المومنين 28 سال بيشتر نداشت!؟
در جنگ خيبر نيز هنگاميکه تمام مردان با تجربه و جنگ ديده سپاه اسلام شکست خورده بازگشتند , علي (ع) به ميدان آمد و با فتح قلعه محکم و مقاوم خيبر ان پيروزي بزرگ را براي اسلام به ارمغان اورد
به راستي که هيچ جوان ديگري , چنين جواني پر شور و هيجان انگيزي نداشته است
همه مردان بزگ تاريخ بشريت و پيشاپيش همه آنها علي (ع) در دوران جواني از رموز موفقيت به خوبي بهره برده , راههاي پر پيچ و خم آن را با درخشندگي پشت سر نهاده , توانسته اند کارهاي بزرگي را به انجام رسانند
|
|
|
|
|
|
|
|
| ||
|
| ||
|
| ||
|
| ||
|
| ||
|
| ||
| ||
|
این جا میقات است منزل بال زدن کبوتر پیش از پرواز .نغمه ای همه مارا بر انگیخته است. در صوری دمیده اند وازخاک ناگهان رهاشده ایم :"بیایید بچشید طعمی غیراز خاک هم برای چشیدن هست."ما ناشیانه دهانهایمان را گشوده ایم و نمی دانیم با این طعم غریب که روی زبان روحمان می نشیند چه کنیم؟بخندییم یا بگرییم؟ناشیانه وغریب...مفاتیح را ورق می زنم .ای کتابها... ای اوراد مقدس... کمکم کنیداینجا زبانها قاصر از گفتن زیباییهاست.ما دور مانده ایم ما به دنیای رنگها عادت کرده ایم ودر این کمرنگی و بیرنگی مانده ایم . این بعث از خاک مارا غریب کرده است.هراسان ولرزان شده ایم. اینجا نقطه صفر پروانه شدن است. برگهای توت مارا فریب دادندما همه این سالها به دور خود پیله تنیدیم طوری که دیگر کسی مارا نمی شناخت وحالا ما شفیره های فربه این جاییم.وای اگر فصل پروانه شدن نرسد.وای اگرپیله ها مارا خفه کنند.وای اگر تا ابد کرم بمانیم. اینجا نقطه صفر پروانه شدن است کسی از بیرون کمک میکند تا تو رها شوی نه فقط از لباس هایت از اسارت هایت بلکه از بند و زنجیر هایت.شادی پوست انداختن تورا در این بهار مست میکند.پروانه کجا بودی؟ چه دیر آمدی؟تو از اول قرار بود دور این بام بگردی.
خسی در میقات
هر چه دقیق تر در خود نگریستم دیدم خسی است که به میقات آمده است امادیدم من چیزی در کلبه فقیرانه خود دارم که خدا در عرش کبریایی خود ندارد من چون او دارم واو چون خود ندارد.
والسلام
Powered By
BLOGFA.COM
